3 redenen waarom kersverse moeders zich na de bevalling vaak eenzaam voelen

  1. Ze voelen zich na de bevalling helemaal niet happy met hun pasgeboren baby, terwijl ze dat wel zouden moeten zijn volgens iedereen
  2. Ze hun verhaal niet kwijt kunnen bij hun partner
  3. Ze denken dat ze de enige zijn met dit gevoel
  1. Ze voelen zich na de bevalling helemaal niet happy met hun pasgeboren baby, terwijl ze dat wel zouden moeten zijn volgens iedereen

De bevalling is achter de rug, daar zit je dan als kersverse moeder. Je baby is geboren, de baby waar je zó naar verlangde ligt eindelijk in je armen. Er wordt altijd gepraat over een mooie roze of blauwe wolk, maar jij voelt dat helemaal niet zo……

Je hele leven draait opeens alleen nog maar om de baby. Na de bevalling en kraamtijd lijkt dat alleen nog maar te bestaan uit luiers verschonen, de baby voeden, wassen, het huishouden, een rondje wandelen, boodschappen doen met hooguit een praatje met de kassière van de supermarkt of de buurvrouw.

Twee verschillende werelden…………….

Een heel ander leven dan je als werkende vrouw had, in een organisatie met collega’s, verantwoordelijkheden, dagelijks terugkerende contacten, veel bedrijvigheid en activiteiten. Het lukt je niet om aansluiting te houden met het werkende leven. Voor en na de bevalling, het zijn twee totaal verschillende werelden.

Je vindt dat je eigenlijk blij zou moeten zijn met je kindje, maar je voelt het niet. Je bent niet zo gelukkig als je had verwacht. Er is geen roze of blauwe wolk. Je voelt je schuldig tegenover je kind en partner en twijfelt er zelfs aan of je wel een goede moeder bent.

Kortom je hele leven is veranderd, het is niet wat je had verwacht en je schaamt je ook nog eens voor je gevoelens. Je voelt je een ‘loser’. De aangewezen persoon om over je gevoelens te praten, is je partner. Of toch niet altijd?

  1. Ze hun verhaal niet kwijt kunnen bij hun partner

Omdat je zelf worstelt met de gevoelens die je hebt, niet begrijpt waar dat vandaan komt, vind je het lastig duidelijk te maken wat er in je omgaat. Hoe pak je dat aan? Jullie hebben samen besloten dat gezinsuitbreiding welkom is en nu moet jij vertellen dat je je sinds de bevalling helemaal niet happy voelt. Je durft uit schaamte eigenlijk helemaal niet over je gevoel te praten. Je moet voor jouw gevoel alle moed bij elkaar rapen om er openlijk vooruit te durven komen dat je je ongelukkig voelt.

Je partner staat immers wél volop in het werkende leven, heeft het druk, wil graag ’s avonds gewoon sporten of juist rust. Je partner zit helemaal niet te wachten op verhalen over hoe de ontevredenheid met de situatie en de dagelijkse beslommeringen een negatieve invloed hebben op jouw leven, gevoelens, geluk en tevredenheid.

En als je dan eindelijk de stap neemt en het durft te vertellen, zwak je je verhaal af. Want je hebt niet de moed om te vertellen dat je je heel erg eenzaam voelt. Dat je niet depressief bent, niet zo maar ontevreden met je situatie bent, maar je je doodongelukkig, rot, van de wereld afgesloten en onbegrepen voelt. Je schaamt je, want het is immers de consequentie van de keuze die samen jullie maakten………

  1. Ze denken dat ze de enige zijn met dit gevoel

Als je als jonge vrouw al jaren een kinderwens hebt, je er klaar voor bent en je je dan als de baby er is toch niet blij en gelukkig kunt zijn, denk je al gauw dat je de enige bent met dat gevoel. Eenzaamheid is toch niets voor kersverse jonge, blije moeders? Dat is iets voor zielige en oudere mensen. Een leeg, onbestemd of eenzaam gevoel, dat overkomt jou toch zeker niet.

Maar hoe kan het dan dat je je een ‘loser’ voelt? Dat het aanvoelt als een zware deken die over je heen wordt gegooid als je partner ‘s morgens de deur uit gaat en jij met je kindje achter blijft? Weer een hele dag alleen. En alleen zijn kan heerlijk zijn, je eenzaam voelen is afschuwelijk.

Ben ik de enige jonge moeder die zich zo voelt?

Als je in de stad loopt en om je heen kijkt, zie je zoveel jonge moeders achter de kinderwagen. Sommigen zien er uit of ze de hele wereld aankunnen. Wat is hun geheim? Hebben zij nooit het gevoel dat ze de aansluiting met de rest van de wereld missen? Je zou wel willen vragen of zij zich ook wel eens eenzaam voelen………..

Geloof me, je bent niet de enige!

Een bevalling en een baby krijgen is niet alleen een fysieke, enerverende en emotionele gebeurtenis! Er gebeurt veel meer. Veel dingen waar je absoluut niet bij stil staat als je verlangt naar een kindje, gezinsuitbreiding plant, in verwachting raakt, de bevalling achter de rug is en je alle kraamvisite ontvangt.

Een baby krijgen is leuk, natuurlijk, het verandert echter ook je vertrouwde levenspatroon, je leven wordt nooit meer hetzelfde. Misschien bedenk je dat wel even van te voren, maar vind je het raar dat je dan toch, als de baby er is en ‘het normale leven’ na de kraamtijd weer verder gaat, je ook vervelende gevoelens kunt hebben.

Een nieuw begin na de bevalling

Geloof me, dat is niet raar. Want met ieder nieuw begin, eindigt er ook iets. Je sluit iets bekends af en je moet aan je nieuwe situatie wennen. Dat is heel normaal! Dit veranderingsproces heeft écht even tijd nodig. Voor de één is dat een paar weken, voor de ander een paar maanden of nog langer.

Die onrustige gevoelens bij zo’n ingrijpende gebeurtenis als een bevalling en een baby krijgen, horen bij het leven. Op zich dus niets om je ongerust over te maken. Dat klopt, als je er tenminste niet te lang last van hebt. Als het vervelende gevoel blijft of er komen geen nieuwe patronen voor terug waar je weer blij van wordt, kun je gevoelens van eenzaamheid als dagelijkse last gaan ervaren. Dan is het goed om professionele hulp in te schakelen. Maar meestal kom je er zelf wel uit.

Praat erover!

Zorg ervoor dat je je gevoelens uit, wees duidelijk over hoe je je voelt en waar je behoefte aan hebt. Wees open over je gevoel en je zult merken dat je écht niet de enige jonge moeder bent met deze gevoelens! Eenzaamheid is niets meer of minder dan een signaal van je lijf dat je in actie moet komen. Net als bij honger en dorst. Dan weet je dan je moet gaan eten of drinken. Als je gevoelens van eenzaamheid hebt, is dat een signaal dat je (patronen van) verbinding mist met andere mensen.

Het is dus helemaal niet gek als je deze gevoelens hebt, je bent niet de enige! Niets om je voor te schamen! Zorg goed voor je zelf en je eigen behoeften. Durf te praten over je gevoelens, word (weer) een blije moeder! Alleen als je langer dan +/- één jaar last van je gevoelens van eenzaamheid blijft houden, zoek dan hulp. Iemand die snapt wat eenzaamheid is en wat je eraan kunt doen.

Eenzaamheid is een groot probleem als je gevoelens langer duren. Gelukkig komt er steeds meer aandacht voor. Je eenzaam voelen kan grote gevolgen hebben als je te lang wacht met het actief aan te pakken.

Kijk- en luistertip 2: Online college

CREATIEF LEVEN

Creativiteit komt bij uitstek voor in het dagelijks leven. Iedereen legt elke dag meer of minder creativiteit aan de dag. Zonder deze creativiteit zouden we in ons persoonlijk leven en in de maatschappij nooit een stap voorwaarts zetten of triviale problemen kunnen oplossen. De samenleving ontwikkelt zich voortdurend en creativiteit is daarbij een bron van verandering (bron: Wikipedia).

Volgens de Van Dale is creativiteit: scheppend vermogen.

Als je creatief wilt leven, betekent dit dat je kansen en mogelijkheden ziet, die aangrijpt of dat je met nieuwe manieren mogelijkheden ontdekt om oude problemen op te lossen. Als je doet wat je altijd al deed, krijg je immers wat je altijd kreeg.

WAT HEB JE ALLEMAAL NODIG OM CREATIEF TE LEVEN?

Een paar van de vele tips die ik op internet vond, zijn:

  • Kom achter de computer vandaan, beweeg
  • Zing onder de douche
  • Omring jezelf met creatieve mensen
  • Maak lol
  • Stop met jezelf te willen verslaan
  • Luister naar of maak (nieuwe) muziek
  • Neem risico’s
  • Tel je zegeningen
WAAROM IS CREATIEF LEVEN VOOR SOMMIGE MENSEN ZO MOEILIJK?

Creativiteit heeft te maken met het doorbreken van vastgeroeste patronen. Sommige mensen hebben weinig lef en moed om vaste gewoonten of denkbeelden los te laten. Dat is eng, want vaste patronen zorgen voor onze ervaring van veiligheid en geborgenheid. Het doorbreken ervan veroorzaakt een verstoring van onze veiligheid, van onze verwachtingen, van ons vertrouwen. Dit geldt voor alle gebieden van ons leven. Het geldt zeker ook voor de ervaringen van verbonden zijn met anderen men sen. Verstoring in de verbondenheid met andere mensen levert een reactie op die we ervaren als eenzaamheid. Al het menselijk functioneren is te begrijpen in patronen. Patronen waarnemen, van gedrag, van denken, van leven (bron: Jeannette Rijks). Mensen die het moeilijk vinden om creatief te leven, hebben last van vooroordelen, angsten en vaak hoge verwachtingen van anderen.

Creatief zijn, iets nieuws creëren, betekent buiten de gebaande paden treden. Nieuwe dingen zien, vinden, doen of maken. Daar heb je vaak een beetje daadkracht voor nodig. Daadkracht ontbreekt vaak als je niet lekker in je vel/brein zit of als je je langdurig eenzaam voelt.

Wie (langer) last heeft van eenzaamheid, ondergaat een aantal hersenveranderingen. Deze gaan samen met de volgende kenmerken:

  • Verminderde inzetbaarheid van de eigen intellectuele en sociale vermogens
  • Verstoorde herkenning van en uitzending van sociale signalen
  • Verminderde beloning van omgaan met anderen

Deze kenmerken maken het lastig voor iemand om zonder hulp uit die eenzaamheid te raken (bron: Jeannette Rijks).

HOE KAN IEMAND LEREN (WEER) CREATIEF TE GAAN LEVEN?

Als eenzaamheid een te grote en verstorende rol in je leven speelt, kan je leren om (weer) een leven te realiseren waarin eenzaamheid een normale rol speelt. Het is namelijk normaal dat iemand zich af en toe eenzaam voelt. We maken allemaal wel eens iets mee in ons leven, waardoor je je je even heel eenzaam kan voelen. In dat geval is je rotgevoel een alarmsignaal van je lichaam, dat aangeeft dat je verbindingen met anderen te wensen overlaten.

Effectieve hulp bij eenzaamheid bestaat daarom uit meerdere onderdelen. Het belangrijkste kenmerk van een goede aanpak is dat iemand eerst een aantal basisvaardigheden moet leren en pas in een later stadium (opnieuw) zinvolle verbindingen aangaat. In elk geval gaat het er altijd om, dat iemand zelf een verandering realiseert in het leven. De patroontheorie van Jeannette Rijks, is daarbij helpend en leidend.